Που χάθηκες? με ρώτησες....για να δικαιολογήσεις την απουσία σου....

Αδυναμιες

- Το πιο δυνατό σημείο πάνω σου τα μάτια σου είπα……
- Θα με κερδίσεις αν βρεις το αδύναμο σημείο μου είπες…..
- Όλοι είμαστε ελεύθεροι αρκεί να μην εκμεταλλευόμαστε τις αδυναμίες των γύρω μας είπα και επιμένω…..

-Πότε θα μοιραστούμε ένα κρεβάτι πάλι?

-Ένα κρεβάτι διπλό για να με αναζητάς, ένα ντιβάνι ο ένας πάνω στην άλλη, μια παράλια με πανσέληνο για να σε βρίσκω, μια γωνιά σ’ένα δωμάτιο πυξίδα πάνω σου, στο w.c. ενός καφενέ περικοκλάδα γύρω σου ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον καθρέπτη του…….
Μπερδεύτηκα και σου απάντησα στο που…Άραγε πότε?

"Δουλεία"

Κάθε μέρα το ίδιο μοτίβο.. Ξυπνούσε νωρίς, έκανε μπάνιο για να είναι φρέσκια, φορούσε τα καλά της…..εκείνο το φόρεμα με το τριανταφυλλακι που τόνιζε το μπούστο της…..έπιανε τα μαλλιά της κοτσίδα….έβαζε λίγο ρουζ στα μαγούλα της, λίγο μολυβί, και ένα απαλό λιπγκλος…κοιταζόταν στον καθρέπτη και ξεκινούσε για το σπίτι του, πριν πάει στην δουλειά της…ήθελε δήθεν τυχαία να τον συναντήσει…να την δει…να τα πούνε…να του πει τι κάνει…ότι πάει ζωγραφική, μαθαίνει τανγκο, ξεκίνησε μαθήματα ισπανικών και ότι γράφτηκε και στην θεατρική ομάδα …..να δει ότι ήταν καλά και ότι προχώρησε…ότι δεν πονάει πια….έκανε πρόβες κάθε μέρα……ανά μέρα άλλαζε τους διαλογους….ναι…θα δει ότι είναι καλά….να μην την λυπάται πια όπως καυχιόταν στους φίλους του…..Περνούσαν οι μέρες και ξαφνικά μία……τον είδε….κοιτάχτηκαν…..γειαααα….γύρισε το κεφάλι του, αγκάλιασε την καινούργια του κοπέλα και χάθηκε, πριν καν προλάβει να του πει όλα αυτά που είχε ετοιμάσει…..πάγωσε….και ξαφνικά σταμάτησε όλα αυτά που έκανε….δεν ξαναπήγε στο μάθημα χορού μα ούτε και στα άλλα…..κλείστηκε μέσα στο σπίτι της ……δεν μπορούσε να καταλάβει…..μα καλά μόνο ένα γεια?.....μετά από όλα αυτά που περάσαμε μαζί?....άρχισε να πέφτει πιο πολύ…..δεν είχε όρεξη για τίποτα….έπρεπε κάτι να κάνει….ναι…αυτό είναι…έπεσε με τα μούτρα στην «δουλεία»…από το πρωί γυρνούσε αργά το βράδυ….. η επιτυχία διαδεχόταν η μια την άλλη….αυτό είναι έλεγε…γνώρισε κόσμο και έγινε γνωστή….κάποιες φορές έβγαινε με φίλους για κάνα ποτό μόνο και μόνο για να μην της γκρινιάζουν….της γνώριζαν κόσμο αλλά δεν ήθελε κανέναν….δεν τους γνώριζε καν και τους μιλούσε απότομα….πέρασε ο καιρός……κοντά δυο χρόνια….κάποια στιγμή αργά το βράδυ που τέλειωσε την «δουλεία» της, καθώς κατέβαινε τα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας χτύπησε το τηλέφωνο της…-Περίμενε λιγάκι πρέπει να πάρεις έναν φάκελο για αύριο το πρωί…-Εντάξει περιμένω κάτω…..όπως περίμενε πέρασε από μπροστά της ένα ζευγαράκι πιασμένο χέρι χέρι και τους άκουσε να κανονίζουν τις δουλειές του σπιτιού…Δάκρυα κύλησαν απο τα μάτια της….καυτά με αναφιλητά….ένιωσε μόνη…ολομόναχη…μετά από λίγο χτύπησε το τηλέφωνο…-Που είσαι? γιατί δεν περίμενες? Και ο φάκελος? -Θα τον πάρω αύριο το πρωί…Άνοιξε το κινητό της και σχημάτισε ένα νούμερο….-Έλα τι κάνεις? Ισχύει η πρόταση? –Σε μια ωριτσα θα είμαι εκεί……

Που να βρίσκεσαι άραγε? Θα φορέσω το σκουφάκι μου, τα γάντια μου, θα πάρω το ποδήλατο μου και θα ταξιδέψω να σε βρω.....

El semaforo

Μετά από μια εξαντλητική μέρα το μόνο που θέλω είναι να φτάσω στο σπίτι να πετάξω τα παπούτσια και να χαλαρώσω…..Περπατώ και δεν σκέφτομαι τίποτα…Είμαι έξω από την μοβ σιδερένια πόρτα βγάζω τα κλειδιά αλλά δεν…προσπαθώ και πάλι….δεν ανοίγει…Αναρωτιέμαι…Από μέσα ακούγεται ο Τρύφωνας και η Κικιτσα τα χαμστερακια μας.. Πάλι θα κάνουν ρόδα σκέφτομαι….Ο κόσμος περνάει από δίπλα μου και με κοιτάζει περίεργα…..Η κυρία Βασιλική από το δίπλα μπαλκόνι ποτίζει τα γεράνια της…Με χαιρετάει κουνώντας μου το κεφάλι αλλά και αυτή με κοιτάζει περίεργα…Είχε ακούσει το τελευταίο βράδυ που φωνάζαμε και τσακωνομαστε…Είχε δει τις βαλίτσες που έφευγαν πριν ένα μήνα από την μοβ πόρτα…τα κιβώτια που δεν ήταν καλά σφραγισμένα και κρεμόντουσαν τα ρούχα και τα παπούτσια…Ναι….Θυμόταν ότι το ζευγάρι που έμενε σε αυτό το μικρό σπιτάκι χώρισε πριν ένα μήνα…..Εκείνη την στιγμή θυμήθηκα και εγώ….Κοκκίνισα…..Έβαλα τα κλειδιά στην τσέπη, χαμήλωσα το κεφάλι και έφυγα για το σπίτι….

Καποιες στιγμες την μνημη την χανεις και την επαναφερεις οπως το φαναρι....Πρασσινο-Κοκκινο.....Σταματα....Ξεκινα......Επιλεγω το πορτοκαλι....

Περάσαμε όλο το βράδυ μαζί.
Περπατήσαμε όλους τους δρόμους μαζί.
Πως την είπες την οδό? Δεν θυμάμαι… Μπορεί να περάσαμε και από εκεί…
Δεν παρατηρούσα που πηγαίναμε.
Δεν με ένοιαζε.
Εξάλλου μιλούσαμε συνέχεια...
Είχα δίπλα μου έναν καλό συνομιλητή και συνοδοιπόρο.
Αν ήταν όμορφος? Δεν έχει σημασία…αλλά ήταν…
Τι χρώμα είχαν τα μάτια του?
Ένα πράγμα δεν έκανα εκείνο το βράδυ.
Δεν κοίταξα καθόλου τα μάτια του….
Και αν καμιά φορά το βλέμμα μου συνάντησε το δικό του το πήρα πίσω αμέσως.
Σκύψε να σου πω στο αυτάκι ένα μυστικό:
Φοβήθηκα ….εμένα…