ΑΝΤΙΚΑΘΡΕΠΤΙΣΜΑ

- Αλήθεια λες πως μ’ αγαπάς?
- Αλήθεια! Σε αγαπάω σου είπα…
- Ψέματα….Αφού δεν μου το δείχνεις…
- Στο λέω όμως…
- Θέλω να μου το δείχνεις και όχι να το λες….
- Το ίδιο είναι….
- Δεν είναι….Θυμάμαι πως μου έδειχνες το «σε μισώ»…….

Αφήστε με να ανέβω και μετά ξαναρίξτε με μέσα….
Τουλάχιστον να πάρω μια ανάσα… Να ξαποστάσω λιγάκι….
Να καθαρίσω τα μάτια μου από τα δάκρυα γιατί δεν βλέπω….
Να σκουπίσω με τα μανίκια μου τις μύξες μου….
Να καταπιώ τα δάκρυα μου…. αλλιώς θα πνιγώ….
Αφήστε με ευθυνόφοβοι που όταν σηκώνω το κεφάλι ξαναχτυπάτε για να μην ξεχάσω… γιατί φοβάστε να θυμηθείτε….
Όπως το κουτάβι που μόλις περάσει ο καιρός ξεχνά και αναζητά και πάλι τα χάδια του αφεντικού του….
Με το καιρό όμως μαζεύω και κάποια στιγμή θα ξεσπάσω…..
Θα βγει το αγρίμι που εσείς δημιουργήσατε……
Να το θυμάστε αυτό….

Ξεσκαρταρισματα.....

- Κλάψε!!! Θα σου κάνει καλό….Θα σε ανακούφιση…..
- Τι λες? Είσαι τρελή? Σταματά να κλαις….Κλαίνε τα μεγάλα κορίτσια?
- Μην την ακούς σου λέω…Κλάψε για να λυτρωθείς….Παιδί είναι ακόμα…
- Πήγαινε πιο πέρα κυρα μου…Να μην κλαις….Μεγάλωσε επιτέλους….
- Εμένα θα ακούσεις…
- Όχι! Μην την ακούς αυτήν….Να σε παραπλανήσει θέλει…

Σταματήστε και οι δυο σας…Κουράστηκα να σας ακούω….Παρατήστε με…..Γαμημένα κατάλοιπα που σου τα χάρισαν απλόχερα και άλλες φορές τα δημιούργησες εσύ!! Δώρα στον εαυτό σου… Αν προσπαθήσεις θα τα επουλώσεις αλλά οι ουλές θα μείνουν και με το καιρό θα σου θυμίζουν…Όπως τα τατουάζ….Το κάθε ένα και την δική του ιστορία….Μάθε να ζεις μαζί τους…Δικά σου είναι….

Αυτό έκανες….
Μια ερώτηση και απαντούσα σαν καταρράκτης….
έτρεχε ο λόγος μου χωρίς να σκεφτομαι…..ετρεχε….ετρεχε……ετρεχε…
Μετά εσύ σιωπη…..σιωπη…..σιωπη…..
Να τρεχω….να τρεχω…να τρέχω…….
Εσύ σιωπη….σιωπη…..σιωπη……
Να τρεχω….να τρεχω………..Να προτρέχω…….
Αυτό έκανα…..

Nα σταματούσα να άκουγα λίγο την σιωπή σου…..

- Ομόρφυνες εσύ…..
- Εξωτερικά?
- Ναι…
- Εσωτερικά….? Ομόρφυνα….?
- Δεν το ξέρω….

Πάει καιρός από τότε….Αλλάξαμε και οι δυο…..Δεν γνωριζόμαστε πια…. Μεγάλωσε….Άντρας όμορφος….Δεν συστηθήκαμε καν…Συναντηθήκαμε απλά….Στην διαδρομή δεν βρεθήκαμε πουθενά…Παλιά έκανα τον κλόουν και γελούσαμε δυνατά….Τώρα προσπαθούσες με δύναμη να κουνήσεις τα χείλη σου ευγενικά μην φοβηθώ επειδή δεν γελούσες δυνατά….. Μην μου κουράζεσαι μικρέ μου…Κατάλαβα….Και δεν φοβάμαι πια….Ξαναβρήκα τα φτερά μου….Θα τα επισκευασω και θα πεταξω ξανα....

Η ΠΟΔΗΛΑΤΙΣΣΑ

Το δρόμο πλάι στην θάλασσα περπάτησα
που’κανε κάθε μέρα η ποδηλάτισσα

Βρήκα τα φρούτα που’χε στο πανέρι της
το δαχτυλίδι που’πεσε απ’ το χέρι της

Βρήκα το κουδουνάκι και το σάλι της
τις ρόδες το τιμόνι το πετάλι της

Βρήκα τη ζώνη της βρήκα σε μιαν άκρη
μια πέτρα διάφανη που’μοιαζε με δάκρυ

Τα μάζεψα ένα ένα και τα κράτησα
κι έλεγα που’ναι που’ναι η ποδηλάτισσα

Την είδα να περνά πάνω απ’τα κύματα
την άλλη μέρα πάνω από τα μνήματα

Την τρίτη νυχτωσ’εχασα τα’αχναρια της
στους ουρανούς ανάψαν τα φανάρια της.

Ο. Ελύτης

...........

Αν πάρεις λίγο από εμένα και εγώ λίγο από εσένα ,
θα φτιάξουμε πιο όμορφους ανθρώπους!!
Θα έρθει η ισορροπία.
Πως γίνεται αυτό?
Δίνοντας ο ένας στον άλλον τον λόγο.
Καλά μην φωνάζεις!! Δεν θα μιλάω τόσο πολύ….